O Stowarzyszeniu:

Działalność Stowarzyszenia “Nieść Ulgę w Cierpieniu” im Ojca Pio i Matki Teresy ma na celu:

1. Niesienie pomocy osobom chorym na choroby nowotworowe oraz w wyjątkowych przypadkach na inne choroby przewlekłe.
2. Wspieranie rodzin osób dotkniętych problemem onkologicznym.
3. Tworzenie i prowadzenie ośrodków opieki hospicyjnej (hospicja stacjonarne, ośrodki dziennego pobytu, hospicja domowe i poradnie medycyny paliatywnej)
4. Systematyczną edukację kadry pracującej w ośrodkach o których mowa powyżej i wolontariatu.
5. Rozwój i wspieranie różnych metod i form rehabilitacji.
6. Rozpowszechnianie na terenie działania Stowarzyszenia właściwych postaw wobec umierających.
7. Udzielanie wszelkiego rodzaju pomocy organizacyjnej, prawnej, medycznej, psychologicznej i duchowej osobom cierpiącym na choroby nowotworowe.
8. Rozwijanie samopomocowego ruchu rodzin dotkniętych problemem onkologicznym.

Wyżej wymienione cele statutowe Stowarzyszenie realizuje poprzez: 

– Świadczenia zdrowotne w Hospicjum Domowym i Poradni Medycyny Paliatywnej (opisane wyżej),

– Nieodpłatne wypożyczanie sprzętu rehabilitacyjnego i medycznego – (Stowarzyszenie dysponuje licznym sprzętem – aparat ekg 1, łóżka – 5, koncentratory tlenu – 10, pompy, nebulizatory, ssaki oraz inny drobny sprzęt

– Ustawiczna edukacja i formacja kadry pracującej oraz wolontariuszy (udział w szkoleniach i konferencjach hospicyjnych). Co roku, kilka lub kilkanaście osób bierze udział w konferencji wolontariatu hospicyjnego w Radomiu, w konferencjach organizowanych przez Forum Hospicjum Polskich – w 2018 roku w Krakowie Łagiewnikach, 10 osób brało udział w konferencji w związku z Beatyfikacją Hanny Chrzanowskiej. Kilkunastu wolontariuszy ukończyło kurs dla wolontariuszy hospicyjnych organizowany przez Hospicjum Domowe NZOZ Ks. Marianów w Warszawie.

– Rozpowszechnianie właściwych postaw wobec umierających – (prowadzenie cyklicznych konferencji, wywiady w lokalnych mediach) oraz udział i prowadzenie cyklicznych rekolekcji. Od 2014 roku cyklicznie organizowane są Rekolekcje po stracie bliskiej osoby, w których udział bierze średnio od 50 do 60 osób z miasta Żyrardowa oraz z okolicznych powiatów i województw. Jedno z rekolekcji było wyjazdowe i Stowarzyszenie poprowadziło je w Starej Wsi koło Rzeszowa.

– Tworzenie i poszerzanie wolontariatu o młodzież, poprzez angażowanie młodych w liczne okazjonalne akcje. Organizowanie przez młodzież szkół nr 3 i 7 w Żyrardowie prezentów Bożonarodzeniowych dla Pacjentów Hospicjum, charytatywne zbiórki na rzecz Hospicjum przy różnorakich okazjach w szkołach.

– Działalność stała wolontariatu organizowanie comiesięcznych mszy za zmarłych pacjentów w Hospicjum, organizowanie Światowego Dnia Chorego, spotkań okolicznościowych – (Wigilia, Wielkanoc). Promocja Stowarzyszenia poprzez materiały reklamowe, świadectwa oraz lokalne media.

– Wspieranie rodzin osieroconych poprzez zapraszanie na rekolekcje „Po Stracie Bliskiej Osoby”, a także indywidualną pomoc duchową, czy też psychologiczną,

– Rozpoczęcie w tym roku budowy Ośrodka Hospicyjnego, w którym będzie udzielana pomoc na różne sposoby (oddział stacjonarny, poradnia, hospicjum domowe, oddział dziennego pobytu). W 2018 roku dzięki otwartości i życzliwości władz miasta Stowarzyszenie pozyskało działkę pod budowę Hospicjum Stacjonarnego. Dzięki hojności i życzliwości wielu darczyńców miasta i powiatu Stowarzyszenie odważnie podjęło decyzję o budowie Ośrodka.

Zarząd Stowarzyszenia:

Ewa Lenkiewicz – Prezes 
Ks. Henryk Chibowski – Wiceprezes
Mirosława Szymczak – Skarbnik
Justyna Repińska- Sekretarz 
Elżbieta Suplewska – Członek Marcin
Wiśniewski – Człone

Historia

Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w KRS Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie – 3.03. 2004 r., a jako organizacja pożytku publicznego – 25.02.2005 r. W kwietniu 2008 r. Stowarzyszenie powołało NZOZ Hospicjum Domowe, które zostało zarejestrowane w Urzędzie Wojewódzkim w dniu 12.11.2009 r. Od 2011 r. Hospicjum Domowe działało na zasadzie wolontariatu, natomiast od 1.01.2012 r. rozpoczęło działanie w ramach kontraktu NFZ. Ta działalność trwa do dnia dzisiejszego, a od 1.07.2018 r. poszerzona jest o prowadzenie Poradni Medycyny Paliatywnej. Świadczenia zdrowotne w Hospicjum Domowym i Poradni Medycyny Paliatywnej udzielane są przez wykwalifikowaną kadrę pracowników i wolontariuszy. W chwili obecnej zatrudnionych jest 6 lekarzy, 10 pielęgniarek, fizjoterapeuta, psycholog, pracownicy biura oraz wolontariusze. W czasie siedmioletniej działalności opieką objęte zostały 564 osoby chore onkologicznie z powiatów Grodziskiego oraz Żyrardowskiego. Natomiast w 2018 roku Hospicjum Domowe objęło opieką 42 pacjentów, a w Poradni Medycyny Paliatywnej udzielono porad 46 pacjentom.

Patroni

Ojciec Pio

O. Pio urodził się w Petrelcinie (na południu Włoch) 25 maja 1887 r. Na chrzcie otrzymał imię Franciszek. Już w dzieciństwie szukał samotności i często oddawał się modlitwie i rozmyślaniu. W wieku 5 lat objawił mu się po raz pierwszy Jezus. W wieku 16 lat Franciszek przyjął habit kapucyński i otrzymał zakonne imię Pio. Rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. W 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy od dawna miał poważne problemy ze zdrowiem. Po kilku latach kapłaństwa został powołany do wojska. Służbę przerwał ze względu na zły stan zdrowia. Pod koniec lipca 1916 r. przybył do San Giovanni Rotondo i tam przebywał aż do śmierci. Był kierownikiem duchowym młodych zakonników.

20 września 1918 r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty. Na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się otwarte rany – znaki męki Jezusa. Wkrótce do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów i dziennikarzy, którzy chcieli zobaczyć niezwykłego kapucyna. Stygmaty i mistyczne doświadczenia o. Pio były także przedmiotem wnikliwych badań ze strony Kościoła. W związku z nimi o. Pio na 2 lata otrzymał zakaz publicznego sprawowania Eucharystii i spowiadania wiernych. Sam zakonnik przyjął tę decyzję z wielkim spokojem. Po wydaniu opinii przez dr Festa, który uznał, że stygmatyczne rany nie są wytłumaczalne z punktu widzenia nauki, o. Pio mógł ponownie sprawować publicznie sakramenty.

Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża. Bóg obdarzył go również darem bilokacji – znajdowania się jednocześnie w dwóch miejscach. Podczas pewnej bitwy w trakcie wojny, o. Pio, który cały czas przebywał w swoim klasztorze, ostrzegł jednego z dowódców na Sycylii, by usunął się z miejsca, w którym się znajdował. Dowódca postąpił zgodnie z tym ostrzeżeniem i w ten sposób uratował swoje życie – na miejsce, w którym się wcześniej znajdował, spadł granat.

Włoski zakonnik niezwykłą czcią darzył Eucharystię. Przez długie godziny przygotowywał się do niej, trwając na modlitwie, i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu. Odprawiane przez o. Pio Msze święte trwały nieraz nawet dwie godziny. Ich uczestnicy opowiadali, że ojciec Pio w ich trakcie – zwłaszcza w momencie Przeistoczenia – w widoczny sposób bardzo cierpiał fizycznie. Kapucyn z Pietrelciny nie rozstawał się również z różańcem.

W 1922 r. powstała inicjatywa wybudowania szpitala w San Giovanni Rotondo. Ojciec Pio gorąco ten pomysł poparł. Szpital szybko się rozrastał, a problemy finansowe przy jego budowie udawało się szczęśliwie rozwiązać. “Dom Ulgi w Cierpieniu” otwarto w maju 1956 r. Kroniki zaczęły się zapełniać kolejnymi świadectwami cudownego uzdrowienia dzięki wstawienniczej modlitwie o. Pio. Tymczasem zakonnika zaczęły powoli opuszczać siły, coraz częściej upadał na zdrowiu. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 r. Na kilka dni przed jego śmiercią, po 50 latach, zagoiły się stygmaty.

W 1983 r. rozpoczął się proces informacyjny, zakończony w 1990 r. stwierdzeniem przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych jego ważności. W 1997 r. ogłoszono dekret o heroiczności cnót o. Pio; rok później – dekret stwierdzający cud uzdrowienia za wstawiennictwem o. Pio. Beatyfikacji o. Pio dokonał Jan Paweł II 2 maja 1999 r. 16 czerwca 2002 r. Ojciec Święty dokonał jego kanonizacji.

Matka Teresa

Matka Teresa – właściwie Agnes Gonxha Bojaxhiu – urodziła się 26 sierpnia 1910 r. w Skopje (dziś Macedonia) w rodzinie albańskiej. Została ochrzczona następnego dnia i ten dzień obchodziła później jako swoje urodziny. Mając 18 lat wstąpiła do irlandzkiego zgromadzenia loretanek i wyjechała do Indii. W 1937 złożyła śluby wieczyste, przyjmując imię Teresa. W 1946, podczas pobytu w Indiach zetknęła się z wielką biedą w Kalkucie i wówczas postanowiła założyć nowy instytut zakonny, który zająłby się opieką nad najuboższymi. W 1948 r., po 20 latach życia zakonnego, postanowiła opuścić mury klasztorne. Chciała pomagać biednym i umierającym w slumsach Kalkuty. Przez dwa lata oczekiwała na decyzję władz kościelnych, by w 1950 r. móc założyć własne Zgromadzenie Misjonarek Miłości i zamienić habit na sari – tradycyjny strój hinduski. 7 października 1949 nowe zgromadzenie zostało zatwierdzone przez arcybiskupa Kalkuty Ferdinanda Periera na prawie diecezjalnym. Po odbyciu nowicjatu 12 pierwszych sióstr złożyło pierwszą profesję zakonną 12 kwietnia 1953, a założycielka profesję wieczystą jako Misjonarka Miłości. 1 lutego 1965 zgromadzenie otrzymało zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską. Misjonarki miłości prowadzą w Indiach i na całym świecie sierocińce, domy dla chorych i umierających.

W ciągu długiego życia Matka Teresa przemierzała niezmordowanie cały świat, zakładając placówki swej wspólnoty zakonnej i pomagając na różne sposoby najuboższym i najbardziej potrzebującym. W 1963 założyła męską wspólnotę czynną Braci Misjonarzy Miłości. W 1968 papież Paweł VI poprosił Matkę Teresę o przysłanie sióstr z jej zgromadzenia do Rzymu do opieki nad biedakami. W 1976 Matka Teresa utworzyła wspólnotę kontemplacyjną dla sióstr i braci. Otrzymała wiele nagród i odznaczeń międzynarodowych, m.in. Pokojową Nagrodę Nobla w 1979. Dzięki temu wiele krajów otworzyło drzwi dla sióstr. Na wniosek włoskich dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu (1996).

Obecnie w ponad 560 domach w 130 krajach pracuje prawie 5 tys. sióstr. Gałąź męska zgromadzenia liczy ok. 500 członków w 20 krajach. W Polsce zgromadzenie jest obecne od 1983 r. Strojem zakonnym sióstr jest białe sari z niebieskimi paskami na obrzeżach.

Matka Teresa zmarła na zawał serca w domu macierzystym swego zgromadzenia w Kalkucie 5 września 1997 r. w opinii świętości. Jej pogrzeb w dniu 13 września 1997, decyzją władz Indii, miał charakter należny osobom o najwyższej randze w państwie. Na prośbę wielu osób i organizacji Jan Paweł II już w 1999 r., a więc zaledwie w 2 lata po jej śmierci wydał zgodę na oficjalne rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, chociaż przepisy kościelne wymagają minimum 5 lat na podjęcie takich działań. Proces ten na szczeblu diecezjalnym zakończono już w 2001 r. Beatyfikacji Matki Teresy dokonał w ramach obchodów 25-lecia swojego pontyfikatu Jan Paweł II dnia 19 października 2003 r.